हनुमान अंश; प्रवास, श्रद्धा आणि आशेचा!
हनुमान अंश; प्रवास, श्रद्धा आणि आशेचा!
"श्रद्धा म्हणजे जे डोळ्यांना दिसत नाही त्यावर विश्वास ठेवणे; आणि या श्रद्धेचे फलित म्हणजे आपण ज्यावर विश्वास ठेवला, तेच प्रत्यक्ष अनुभवणे." — सेंट ऑगस्टिन
"श्रद्धा ती असते जी अदृश्याला पाहू शकते, अकल्पनीय गोष्टींवर
विश्वास ठेवू शकते आणि अशक्य मानल्या गेलेल्या गोष्टी प्रत्यक्षात साध्य करू
शकते." — कॉरी टेन बूम.
"श्रद्धा ही अशी ताकद आहे, जिच्या बळावर उध्वस्त झालेली दुनिया पुन्हा एकदा उभी राहू शकते." — हेलन केलर
“मुद्दा श्रद्धेचा नाही, तर त्या श्रद्धेची गोष्ट तुम्ही कशी मांडता, हा आहे.” — मी.
ऑगस्टिन ऑफ हिप्पो, ज्यांना 'सेंट ऑगस्टिन' म्हणूनही ओळखले जाते, हे थागास्ते येथील एक
ख्रिस्ती धर्मशास्त्रज्ञ आणि तत्वज्ञ होते (त्यांचे निधन २८ ऑगस्ट ४३० इ.स. रोजी
झाले). कॉर्नेलिया अर्नाल्डा जोहाना "कॉरी" टेन बूम या एक डच घड्याळ
मेकर आणि नंतर ख्रिस्ती लेखिका व सार्वजनिक वक्त्या होत्या. हेलन केलर या एक अमेरिकन लेखिका, दिव्यांग हक्क
कार्यकर्त्या, राजकीय कार्यकर्त्या आणि व्याख्यात्या होत्या; ज्यांनी वयाच्या अवघ्या 19 व्या वर्षी आपली
ऐकण्याची व पाहण्याची क्षमता गमावली आणि तरीही त्या वयाच्या 87 व्या वर्षापर्यंत
जगल्या. बरं, सेंट ऑगस्टिन यांना तर आज कोणी पाहिलेले किंवा भेटलेले नाही, पण उरलेल्या दोघी (आणि
मीसुद्धा) आपल्या याच मर्त्य जगातील आहोत! आणि या सर्वांनी माणसाला इतर सर्व प्राण्यांपेक्षा
वेगळे ठरवणाऱ्या ज्या एका पैलूबद्दल लिहिले आहे, ते पूर्णपणे सत्य आहे—आणि ती म्हणजे 'श्रद्धा'! विशेषतः आपले
हिंदू तत्त्वज्ञान या एकाच शब्दाभोवती फिरते; प्राचीन चिनी तत्त्वज्ञानसुद्धा याच संकल्पनेशी
जोडलेले आहे. जरी पाश्चात्य जगाला या संकल्पनेबद्दल फारशी आस्था नव्हती, तरीही ते शेवटी येशू
ख्रिस्त आणि त्यांच्या मृत्यूनंतरच्या पुनरुज्जीवनावर (किंवा पुनरागमन) विश्वास
ठेवतातच, परत श्रद्धा! बरं, चित्रपटांबद्दलचे माझे
प्रेम आणि 'धुरंधर'नंतरचा सध्याचा माहौल पाहता, मी कशाबद्दल बोलतोय याचा अंदाज तुम्ही नक्कीच बांधला
असेल—होय, 'हनुमान अंश'! जर तुम्हाला हे काय आहे हे माहित नसेल (जे बहुधा आजकालच्या ‘जेन झि’ (Gen Z) किंवा तथाकथित
सुशिक्षित प्रौढ लोकांनी आतापर्यंत नक्कीच पाहिले असेल), तर इन्स्टाग्राम किंवा गूगल अॅड्सवर या
चित्रपटाच्या यशोगाथेबद्दलची (अर्थातच व्यावसायिक यशाची) एखादी पोस्ट तरी नक्कीच
तुमच्या नजरेखालून गेली असेल; कारण फेसबुकला आता लोक पूर्वीसारखे गंभीरपणे घेत नसले, तरी त्यावर पोस्ट्स टाकणे
चालूच असते (टोमणा)!
अहो हो, हा चित्रपट 'नीब करोरी' (निंब करोली
नव्हे) बाबांवर आधारित आहे, जे खरोखर अस्तित्वात होते आणि 1973 मध्ये ज्यांनी देहत्याग केला; तसेच ते हनुमानजींचे परम
भक्त होते (कृपया गूगल करून पाहा). मी स्वतःसुद्धा हनुमानजींचा भक्त आहे, पण एक भक्त म्हणून मी काय
करतो याबद्दल मी इथे काही सांगणार नाही किंवा त्यावर वेळ घालवणार नाही! कारण तो
आजच्या आपल्या चर्चेचा विषयच नाही. माझ्या चित्रपट प्रेमाने मला 'हनुमान अंश'कडे खेचून आणले, कारण बऱ्याच वर्षांनंतर
असा एक बॉलिवूड चित्रपट आलाय जो एका साधूवर किंवा अशा व्यक्तीवर आणि त्यांच्या
आयुष्यावर आधारित आहे; आणि विशेष म्हणजे ते कोणतेही तत्त्वज्ञानी किंवा फक्त ज्ञान
पाजळणारे साधू नाहीत, तर एका सामान्य कुटुंबातील साधे माणूस आहेत! मग अशा
चित्रपटाने कोट्यवधींची कमाई करत पॅन-इंडिया सिनेमाच्या इतिहासातील सर्वकालीन महान
स्लिपर हिट चित्रपटांमध्ये कसे स्थान मिळवले आणि अजूनही त्याची घोडदौड कशी सुरू
आहे, हाच माझ्या
उत्सुकतेचा आणि अभ्यासाचा विषय होता! तुम्हाला एक कल्पना देण्यासाठी सांगतो, 'धुरंधर' या चित्रपटाने (दोन्ही
भाग मिळून) सुमारे 3000 कोटींहून अधिक रुपयांची कमाई केली आहे आणि तो ग्रॉस
कलेक्शनच्या बाबतीत ‘HA’ (हनुमान अंशचे संक्षिप्त रूप, हसण्यावारी घ्या!) पेक्षा खूप पुढे आहे. पण
त्याची निर्मिती आणि प्रसिद्धीचा खर्चच 1200 कोटींहून अधिक आहे; म्हणजेच त्याचा नफा दुप्पट किंवा फार फार तर
तिप्पट असेल, असा एक अंदाज! दुसरीकडे, 'HA' चित्रपटाची निर्मिती आणि एकूण खर्च अवघा 2 कोटी रुपये सांगितला
जातोय आणि त्याने आधीच तब्बल 300 कोटींच्या आसपास कमाई केली आहे आणि ही गिनती अजूनही सुरूच
आहे (आणि यात ओटीटीच्या हक्कांचे पैसे अजून जोडलेलेच नाहीत)! आता मला सांगा, खरा सुपरहिट कोण—'धुरंधर' की 'हनुमान अंश'? हाच माझ्या अभ्यासाचा,
विश्लेषणाचा आणि
तुमच्याशी शेअर करण्याचा खरा विषय आहे! आणि हो, एक वैधानिक इशारा (नियम व अटी लागू); मी 'हनुमान अंश' चित्रपटात दाखवलेल्या
कोणत्याही चमत्काराचे किंवा अशा गोष्टींचे समर्थन करत नाहीये, ना मी लोकांना नीब करोरी
बाबांच्या अलौकिक शक्तींबद्दल जे काही दाखवले आहे त्यावर आंधळा विश्वास ठेवण्याची
अपेक्षा करतो; तो ज्याचा त्याचा वैयक्तिक प्रश्न आहे. माझे हे विश्लेषण केवळ हा चित्रपट ज्या
पद्धतीने बनवला गेला, ज्या प्रकारे तो मांडला गेला, आणि त्याला जनतेकडून व बॉक्स ऑफिसवर जो
अभूतपूर्व प्रतिसाद मिळाला, त्यावर आधारित आहे!
'HA' च्या यशाचे विश्लेषण करण्यापूर्वी भूतकाळात थोडे मागे जाऊया. साधारण पन्नास
वर्षांपूर्वी 'संतोषी माँ' आणि 'शिर्डी के
साईबाबा' हे दोन चित्रपट
कमी बजेटमध्ये बनवले गेले होते आणि त्यांनी बॉक्स ऑफिसचे सर्व रेकॉर्ड मोडून काढले
होते. जरी त्याकाळी 100 कोटींच्या क्लबची संकल्पना नव्हती,
तरी मला अस्पष्टपणे
आठवतेय (कारण तेव्हा मी अवघा 5-7 वर्षांचा होतो), 1975 मध्ये जेव्हा पडद्यावर 'संतोषी माँ'ची आरती लागायची, तेव्हा संपूर्ण
चित्रपटगृहातील प्रेक्षक—विशेषतः महिला—एकत्रितपणे ती आरती गायच्या; तो एक प्रकारचा सामूहिक
भावनिक उमाळाच(mass hysteria) होता! दोन वर्षांनंतर, 1977 मध्ये 'शिर्डी के साईबाबा' (अर्थातच साईबाबांची वेगळी ओळख करून देण्याची
गरज नाही) रिलीज झाला आणि पुन्हा तोच इतिहास घडला. भक्तांच्या प्रचंड
प्रतिसादामुळे बॉक्स ऑफिस अक्षरशः भरून
गेले. दोन्ही चित्रपटांतील कलाकार आणि क्रू मेंबर्सची नावे फारशी परिचयाची नव्हती.
अपवाद फक्त साईबाबा चित्रपटाचा, जो मनोज कुमार यांनी स्वतःच्या वैयक्तिक श्रद्धेतून बनवला
होता; आणि
त्यांनीसुद्धा हा त्यांच्या आयुष्यातील कमाईच्या दृष्टीने सर्वात मोठा हिट ठरेल
असा विचार केला नव्हता! मी या दोन चित्रपटांचा उल्लेख इथे अशासाठी केला, कारण 'हनुमान अंश'ने मला या जुन्या
चित्रपटांची आठवण करून दिली. कोणतेही यश अपघाताने मिळत नसते; ते वरवर पाहताना जरी
योगायोग वाटत असले, तरी कुठे तरी तुम्ही अशा एखाद्या फॉर्म्युलाला हात घातलेला
असतो ज्याच्यामध्ये हिट होण्याची पूर्ण क्षमता असते, फक्त तुम्हाला त्याची जाणीव नसते—तेव्हाही हेच
घडले होते आणि आजसुद्धा हेच घडत आहे! 1957-77 ची ती वर्षे आणि तो संपूर्ण काळ देशपातळीवर
अत्यंत असंतोषाचा होता. म्हणूनच त्या काळात 'अँग्री यंग मॅन' ही हिरोची संकल्पना उदयास आली आणि तो सर्वकालीन
सुपरस्टार बनला; कारण बहुतांश तरुण आणि मध्यमवयीन पुरुष आयुष्यातील संकटांशी व व्यवस्थेशी
सामना करण्याच्या त्याच्या पद्धतीशी स्वतःला जोडू शकत होते! पण मग ज्या महिला
होत्या, किंवा जे लोक
शारीरिकदृष्ट्या सक्षम नव्हते, किंवा ज्यांना व्यवस्थेशी लढण्याच्या आपल्या मर्यादा माहित
होत्या आणि चित्रपटातही जे अँग्री यंग मॅनच्या आक्रमक कृत्यांशी स्वतःला जोड करू
शकत नव्हते, त्यांच्यासाठी काय? तर त्यांचे उत्तर 'संतोषी माँ' आणि 'साईबाबा' या चित्रपटांमध्ये दडलेले होते! समाजातील
प्रत्येक तरुण व मध्यमवयीन स्त्री 'संतोषी माँ' चित्रपटातील त्या त्रासलेल्या ( सासरी छळ झालेल्या)
सुनाच्या पात्राशी स्वतःला जोडत होती; जिला सासरच्या त्रासातून वाचवण्यासाठी आणि
जगण्याच्या लढाईत देवीची मदत मिळते आणि शेवटी सर्व काही सुखदरीत्या मार्गी लागते.
तर दुसरीकडे 'साईबाबा' चित्रपटात, एका मध्यमवर्गीय कौटुंबिक माणसाला साईबाबांच्या दैवी शक्तींची साथ मिळते आणि
तिथेही सर्वकाही सुखांत होते. सामान्य जनतेशी जोडले जाण्यासाठी यापेक्षा मोठा 'कनेक्ट' तो कोणता असू शकतो? आणि म्हणूनच, त्याचा परिणाम केवळ या
दोन चित्रपटांच्या व्यावसायिक यशात झाला नाही, तर त्यांनी प्रेक्षकांच्या—विशेषतः सामान्य
कुटुंबांच्या—हृदयात कायमचे स्थान मिळवले!
पण आता 2026 साल उजाडले
आहे—हा आजवरचा सर्वात व्यावसायिक, डिजिटल आणि तथाकथित 'बुद्धिमान' काळ मानला जातो, ज्यावर 'जेन z' (Gen-Z) पिढीचे राज्य आहे. आज स्क्रीनवर प्रत्येकाला
सर्व काही सहज उपलब्ध आहे आणि या पिढीला थक्क करून सोडेल किंवा त्यांच्याकडून
एखाद्या गोष्टीवर विश्वास बसवून घेईल, असे सहजासहजी काही घडत नाही! मग अशा काळात, ज्या बाबांना (साधूला)
यातील बहुतांश लोकांनी कधी पाहिलेसुद्धा नाही, त्यांच्यावरील चित्रपट ही पिढी त्यांच्याशी
जोडली जाऊन या वर्षातील सर्वात मोठा 'स्लीपर हिट' (ज्या चित्रपटाला सुरुवातीला फार प्रसिद्धी नसते
पण नंतर प्रेक्षकांच्या पसंतीमुळे तो तुफान गल्ला जमवतो) कसा काय बनवू शकतो? माझ्या मते, याचे उत्तर तीन प्रमुख
गोष्टींमध्ये दडलेले आहे: पहिली गोष्ट म्हणजे, हा काळसुद्धा एक प्रकारच्या अस्वस्थतेचा आणि
असुरक्षिततेचा काळ आहे. पण ही अस्वस्थता कशाच्या तरी अभावामुळे निर्माण झालेली
नसून, प्रत्येक
गोष्टीच्या अतिरेकामुळे (अति-उपलब्धतेमुळे) निर्माण झाली आहे. वरवर पाहता (म्हणजे
इन्स्टाग्राम आणि फेसबुकवर) प्रत्येकजण आपले आयुष्य किती उत्तम चालले आहे हे
दाखवण्यात व्यस्त असला, तरी आतून आपल्यातील बहुतांश लोक दुःखी आणि इन
सेक्युर(असुरक्षित)आहेत! दुसरी गोष्ट म्हणजे, ही कथा ज्या पद्धतीने सांगण्यात आली आहे ती!
यात कोणतेही गुंतागुंतीचे ट्विस्ट्स किंवा टर्न्स नाहीत; ही अशी गोष्ट आहे जी आपल्यापैकी कोणासोबतही
किंवा आपल्या आजूबाजूला घडू शकते. आपण अशी साधी अनुभूती घेणेच विसरून गेलो आहोत.
आणि तिसरी गोष्ट म्हणजे, या कथेच्या मांडणीत कुठेही डार्क वातावरण नाही, कोणताही हिंसाचार नाही, कोणतीही अर्वाच्य शिवीगाळ
नाही, कोणतेही
अंगप्रदर्शन (आयटम सॉंग्स) नाही किंवा जबरदस्तीने घुसडलेली विनोदनिर्मिती नाही.
लोक या सर्व प्रकारांना आता कंटाळले आहेत! लोकांना अशा एका ब्रेकची गरज होती जिथे
ते अगदी सोपे, साधे आणि आपण विसरत चाललेले आयुष्यातील रोजचे सौंदर्य पाहू शकतील. असे शेजारी
जे तुमची काळजी घेतात, तुम्हाला आसरा देतात, तुमची जात किंवा धर्म न विचारता त्यांचे अन्न
तुमच्यासोबत वाटून खातात—भारतीय समाज म्हणून आपण नेमके हेच आहोत, आणि आपण हे पडद्यावर
पाहणेच विसरून गेलो होतो! त्यातच, जेव्हा बाबा एका गोऱ्या साहेबाला (इंग्रजाला) तो प्रवास करत
असलेली ट्रेन थांबवून आपल्या अलौकिक शक्ती आणि भक्तीपुढे नतमस्तक व्हायला लावतात, ते दृश्य! हे दृश्य
पाश्चात्य जगावर आपल्या पौराणिक आणि दैवी शक्तींच्या विजयाची एक झलक दाखवते.
थोडक्यात सांगायचे तर, 'HA' मध्ये एका सुपरहिट चित्रपटासाठी आवश्यक असलेला सर्व मसाला
अत्यंत योग्य प्रमाणात एकत्र आला आहे! हेच कारण आहे की, कित्येक दशकांपासून आणि जवळजवळ एका शतकापासून, 'डिस्ने स्टुडिओ' (Disney Studio) जादू आणि
चमत्कारांची जोड देऊन, अत्यंत प्रामाणिक साधेपणाने आणि 'फील-गुड' पद्धतीने अशाच प्रकारच्या कथा मांडत आला आहे; आणि त्याचा परिणाम म्हणजे
त्यांचे बहुतांश चित्रपट हे व्यावसायिकदृष्ट्या यशस्वी ठरतात. भूतकाळात
आपल्याकडेही आधुनिक काळात अशा कथा सांगण्याचा प्रयत्न झाला होता 'अष्टविनायक' हा त्यातीलच एक चित्रपट, जो व्यावसायिकदृष्ट्या
खूप यशस्वी ठरला होता. परंतु, कुठेतरी मधल्या काळात आजच्या चित्रपट निर्मात्यांचा असा
गैरसमज झाला की ही नवी पिढी जादू, चमत्कार किंवा चांगुलपणावरील श्रद्धेवर विश्वास ठेवत नाही, आणि त्यांनी असे चित्रपट
बनवणे थांबवले. पण आपण हे विसरतो की, याच तथाकथित 'अविश्वासू' समाजाने 'स्त्री' सारख्या चित्रपटाला प्रचंड प्रतिसाद देऊन हिट
केले; जिथे चमत्कार आणि
जादू होती, पण ती डार्क/भितीदायक बाजूने होती! त्यामुळे प्रेक्षकांना गरज होती ती फक्त
अशा एका कथेची, जी चांगुलपणावरील श्रद्धेसोबत जादू आणि चमत्कारांची सुरेख सांगड घालून थेट
लोकांच्या हृदयाला स्पर्श करेल. आणि यासाठी एका सामान्य भक्ताच्या लहान मुलाचा
साधू बनण्यापर्यंतचा प्रवास दाखवणाऱ्या कथेपेक्षा उत्तम पर्याय कोणता असू शकतो? तेही मध्य भारतात अत्यंत
पूजनीय असलेल्या 'हनुमानजी' यांच्या भक्तीच्या पार्श्वभूमीवर! हेच 'हनुमान अंश'च्या खऱ्याखुऱ्या यशाचे गुपित आहे!
लक्षात असू द्या, मी स्वतः अशा शहरातून
(खामगाव) येतो, ज्याची खरी ओळखच एका संतांमुळे—म्हणजेच शेगावच्या श्री गजानन महाराजांमुळे
आहे! आजही अनेक लोकांचा असा दृढ विश्वास आहे की त्यांच्याकडे अलौकिक आणि दैवी
शक्ती होत्या. अगदी माझ्या लहानपणी असे अनेक वयोवृद्ध लोक होते, ज्यांनी महाराजांचे
चमत्कार स्वतःच्या डोळ्यांनी पाहिले होते (अर्थात, यावर विश्वास ठेवायचा की नाही हा ज्याचा त्याचा
प्रश्न आहे!). पण हनुमान अंश चित्रपटातील सर्वात सुंदर आणि उत्कृष्ट भाग म्हणजे, नीब करोरी बाबा यामध्ये
अत्यंत सूक्ष्म आणि समजूतदार पद्धतीने मार्गदर्शन करतात. उदाहरणार्थ, जेव्हा एक गरीब माणूस
आपल्या पत्नीच्या आजारपणाबद्दल सांगायला येतो, तेव्हा बाबा त्याला लगेच कोणताही चमत्कार न
दाखवता विचारतात, "वैद्याला दाखवलंस का?" जेव्हा तो गरीब माणूस 'नाही' म्हणतो, तेव्हा बाबा त्याला सांगतात, "आधी वैद्याला
दाखव, सर्व काही ठीक
होईल!" दुसऱ्या एका प्रसंगात, जेव्हा काही शेतकरी रात्री पिके चोरीला जात असल्याची तक्रार
घेऊन येतात, तेव्हा बाबा त्यांना म्हणतात, "रात्रीची राखणदारी वाढवा, सर्व काही ठीक
होईल." याचा सरळ आणि स्पष्ट अर्थ असा की, बाबा आपल्या भक्तांना केवळ देव किंवा अलौकिक
शक्तींवर आंधळेपणाने अवलंबून न राहता, हातातील समस्येवर आधी स्वतः पूर्ण प्रयत्न
करायला सांगतात; आणि मग देव तुमच्या पाठीशी उभा राहील, असा मोलाचा संदेश देतात. श्रद्धा ठेवणार्या
प्रत्येक माणसासाठी जगभरात कुठेही हेच अंतिम सत्य नाही का?
मान्य आहे की चित्रपटात
काही चमत्कार दाखवले आहेत, पण एका अविश्वासू माणसासाठी तो सामूहिक संमोहनाचा प्रकारही
असू शकतो! पण इथे महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे—श्रद्धा ठेवणे आणि तरीही स्वतःचे शंभर
टक्के प्रयत्न करणे, यातून मिळणारे सकारात्मक फलित! आणि असा विचार करण्यात वाईट
ते काय, बरोबर ना? "श्रद्धा आणि आशा
ही आपली ताकद बनली पाहिजे, आपल्याला कमकुवत कुबड्या नव्हे!" — हाच संदेश
बाबांच्या या शिकवणीतून मिळतो, जो आजच्या काळातील भक्तांसाठी आणि संपूर्ण समाजासाठी अत्यंत
महत्त्वाचा व मार्गदर्शक आहे!
'हनुमान अंश'च्या संपूर्ण टीमला पैकीच्या पैकी गुण दिलेच पाहिजेत! कारण त्यांच्या या
अभूतपूर्व व्यावसायिक यशाने हे पुन्हा एकदा सिद्ध केले आहे की, जर एखादे'उत्पादन' योग्य असेल, तर ते नेहमीच यशस्वी ठरते. आणि इथे 'उत्पादन' म्हणजे स्वतः नीब करोरी
बाबा नव्हे, तर त्यांची कथा मांडण्याची ती खास पद्धत होती! अखेर आपण सर्वच जण (किंवा
आपल्यातील बहुतांश लोक) कशावर ना कशावर तरी श्रद्धा ठेवून असतो. 'हनुमान अंश'सारखे चित्रपट आपली हीच
श्रद्धा अधिक दृढ करतात—केवळ चमत्कार किंवा अलौकिक शक्तींवर नव्हे, तर आपल्याला सर्वात
महत्त्वाची गोष्ट भेट म्हणून देऊन; आणि ती गोष्ट म्हणजे आशा! जर बाबांना पडद्यावर संकटांमधून
मार्ग काढताना पाहून भक्त आनंदाने आणि सुखाने घरी परतत असतील, तर आजचे अनेक तरुण आणि प्रौढ
लोकसुद्धा हाच विचार करू शकतात की—"जर अत्यंत कमी बजेटमध्ये बनलेला हा
चित्रपट असा एवढा मोठा मेगा-हिट ठरू शकतो, तर मग माझा प्रकल्प सध्या कितीही कठीण वाटत
असला, तरी मीसुद्धा
माझ्या कामात यशस्वी होऊ शकतो!" माझ्या मते, हाच 'हनुमान अंश'चा सर्वात मोठा विजय आहे! आपल्याला ज्या आशेची
अत्यंत गरज होती, तीच आशा भेट म्हणून दिल्याबद्दल या चित्रपटाचे निर्माते, दिग्दर्शक आणि याच्याशी
जोडलेल्या प्रत्येक व्यक्तीचे मनःपूर्वक अभिनंदन आणि कौतुक, "सीताराम
सीताराम"
निरोप घेण्यासाठी
यापेक्षा दुसरे कोणते सुंदर शब्द असू शकतात !'
आणि हो, आता 'शेष कथा' म्हणजेच याच्या दुसऱ्या
भागाची उत्सुकतेने वाट पाहत आहे!
खूप छान विश्लेषण, धन्यवाद
उत्तर द्याहटवा